Prawo nowych technologii · Analiza prawna

Obrona przeciwdronowa w prawie polskim — art. 156ze i luka w ochronie infrastruktury krytycznej

adw. Łukasz Jaworski · Kancelaria Adwokacka w Bytomiu · Stan prawny: 9 lipca 2026 · 14 min czytania

Streszczenie

Artykuł analizuje środki zwalczania bezzałogowych statków powietrznych (BSP) w polskim porządku prawnym. Bada ramy obowiązujące (de lege lata), identyfikuje luki legislacyjne i formułuje postulaty zmian (de lege ferenda). Nacisk położono na art. 156ze ustawy — Prawo lotnicze jako podstawę neutralizacji BSP, na intersekcję prawa lotniczego z Prawem komunikacji elektronicznej i prawem karnym w kontekście metod niekinetycznych (jamming, spoofing, cyber-takeover) oraz na strukturalną lukę w ochronie cywilnej infrastruktury krytycznej. Uwzględniono uchylenie Prawa telekomunikacyjnego (10.11.2024) oraz wejście w życie polskiej implementacji NIS2 (3.04.2026).

I.Dron jako mobilny punkt końcowy

Dynamiczny rozwój technologii bezzałogowych statków powietrznych zrewolucjonizował nie tylko logistykę i gospodarkę, lecz przede wszystkim architekturę zagrożeń bezpieczeństwa. Współczesny dron nie jest już wyłącznie obiektem latającym podlegającym prawu lotniczemu. Z perspektywy cyberbezpieczeństwa to mobilny punkt końcowy sieci teleinformatycznej — zdolny do przenoszenia ładunków kinetycznych, prowadzenia rekonesansu elektromagnetycznego, sniffingu sieci Wi-Fi oraz ataków typu Man-in-the-Middle na infrastrukturę krytyczną.

KinetyczneCelowy atak fizyczny na obiekty infrastruktury krytycznej — rafinerie, elektrownie, mosty, tłocznie gazu.

WywiadowczeRekonesans fotograficzny i wideo, przechwytywanie sygnałów radiowych (SIGINT), mapowanie zabezpieczeń fizycznych.

SiecioweSniffing Wi-Fi, ataki na systemy SCADA i ICS, wstrzykiwanie złośliwego ruchu sieciowego.

HybrydoweDrony jako element skoordynowanego ataku asymetrycznego — szczególnie aktualnego po 2022 roku.

W konsekwencji systemy Counter-UAS muszą łączyć tradycyjną obronę przeciwpowietrzną z operacjami cybernetycznymi w paśmie radiowym. Poniższa analiza obejmuje ramy prawne regulujące zwalczanie dronów w Polsce oraz wskazuje luki wymagające interwencji ustawodawczej.

II.Stan de lege lata

1. Podstawa neutralizacji — art. 156ze Prawa lotniczego

Weryfikacja aktualności przepisu

Fundamentalnym przepisem regulującym neutralizację BSP jest art. 156ze ustawy — Prawo lotnicze (Dz.U. 2025 poz. 1431 t.j.), umieszczony w Dziale VIa: „Dopuszczalność zniszczenia, unieruchomienia lub przejęcia kontroli nad bezzałogowym statkiem powietrznym”.

Przepis obowiązuje od kilku lat, a kolejne nowelizacje — w tym ustawa z 24 stycznia 2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 179, obowiązująca od 27 lutego 2025 r.) — rozbudowały otoczenie regulacyjne Działu VIa. Należy odróżnić go od dawnego art. 126a, dotyczącego innej materii.

Przesłanki neutralizacji (art. 156ze ust. 1)

BSP może zostać zniszczony, unieruchomiony albo nad jego lotem może zostać przejęta kontrola w dwóch grupach przypadków.

Grupa pierwsza — art. 156ze ust. 1 pkt 1

zagraża lub może zagrozić życiu lub zdrowiu ludzi lub zwierząt,
stwarza lub może stworzyć zagrożenie dla chronionych obiektów, urządzeń lub obszarów,
zakłóca lub może zakłócić przebieg imprezy masowej albo zagraża bezpieczeństwu jej uczestników,
stwarza uzasadnione podejrzenie użycia jako środka ataku terrorystycznego,
stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ruchu lotniczego, statku powietrznego albo życia lub zdrowia załogi i pasażerów,
utrudnia ruch lotniczy lub może spowodować jego wstrzymanie albo ograniczenie.

Grupa druga — art. 156ze ust. 1 pkt 2

BSP wbrew zakazowi wykonuje operację w strefie geograficznej ustanowionej nad chronionymi obiektami Sił Zbrojnych RP i jednostek podległych MON,
albo nad obiektami istotnymi dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, bezpieczeństwa publicznego lub nienaruszalności granicy państwowej.

Katalog podmiotów uprawnionych (art. 156ze ust. 2)

Zakres uprawnień zależy od przesłanki. Przy najszerszej grupie (ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz d–f) uprawnieni są funkcjonariusze ABW, AW, SKW, SWW i CBA; funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej, SOP, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej i Straży Marszałkowskiej; inspektorzy Biura Nadzoru Wewnętrznego; żołnierze Żandarmerii Wojskowej i Sił Zbrojnych RP; pracownicy służby ochrony lotniska i strażnicy leśni; pracownicy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych (SUFO) oraz pracownicy wewnętrznych służb ochrony (WSO) — wyłącznie na terenach jednostek podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez MON.

Przy przesłance zakłócenia imprezy masowej katalog jest węższy. Przy lotach nad obiektami wojskowymi uprawnieni są wyłącznie żołnierze SZ RP i Żandarmerii Wojskowej. Działania wykonywane są na zasadach ustawy z 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Centralna luka systemu

Art. 156ze objął katalogiem SUFO i WSO — ale wyłącznie WSO działające na terenach jednostek podległych MON. WSO na cywilnych obiektach infrastruktury krytycznej — elektrowniach, rafineriach, gazoportach, portach — nadal pozostają poza katalogiem.

Pracownik ochrony elektrowni czy rafinerii, nawet uzbrojony i z licencją SUFO, nie ma żadnego prawnego uprawnienia do aktywnej neutralizacji drona naruszającego chroniony obiekt.

2. Nowelizacja Działu VIa (od 27 lutego 2025 r.)

Ustawa z 24 stycznia 2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 179) dokonała między innymi:

wdrożenia unijnych kategorii operacji — otwartej, szczególnej i certyfikowanej — zgodnie z rozporządzeniami UE 2019/945 i 2019/947,
integracji Krajowego Systemu Informacji Dronowej z aplikacją DroneTower jako centralnym systemem autoryzacji lotów,
przyznania operatorom infrastruktury krytycznej prawa wnioskowania o wyznaczanie stałych stref geofencingu,
przeniesienia odpowiedzialności odszkodowawczej za neutralizację drona na pilota lub operatora działającego bezprawnie,
zastąpienia odpowiedzialności karnej pilotów karami administracyjnymi Prezesa ULC — do 15 000 zł.

Geofencing jest pasywny

Systemy geofencingu w KSID blokują wyłącznie drony z niezmodyfikowanym firmware’em. Dron po jailbreaku firmware albo maszyna militarna ignorują te ograniczenia. Operator infrastruktury krytycznej uzyskał geofencing, ale nie zyskał żadnego narzędzia aktywnej obrony przed dronem naruszającym strefę.

3. Prawo komunikacji elektronicznej i Kodeks karny

Jamming — status prawny

Emisja szumu elektromagnetycznego na częstotliwościach sterowania BSP (2,4 i 5,8 GHz) lub GNSS stanowi naruszenie art. 138 ust. 1 Prawa komunikacji elektronicznej (Dz.U. 2024 poz. 1221). Dla podmiotów prywatnych: kara administracyjna Prezesa UKE albo odpowiedzialność karna z art. 447 PKE — grzywna od 500 do 5000 zł, a przy działaniu uporczywym pozbawienie wolności do lat 2.

Wyłącznie służby państwowe dysponują kontratypem z art. 156ze Prawa lotniczego.

Spoofing i cyber-takeover — przestępstwa z k.k.

Dla podmiotów prywatnych działania te wyczerpują znamiona przestępstw: art. 267 § 1–2 k.k. (bezprawne uzyskanie dostępu — do 2 lat), art. 269a k.k. (zakłócanie pracy systemu — od 3 miesięcy do 5 lat) oraz art. 269b k.k. (bezprawne narzędzia do przestępstw komputerowych — od 3 miesięcy do 5 lat).

Cywilne obiekty infrastruktury krytycznej są pozbawione możliwości aktywnej cyberobrony.

Paradoks systemowy — NIS2 i ustawa o KSC

Dyrektywa NIS2 została wdrożona nowelizacją z 23 stycznia 2026 r. (Dz.U. 2026 poz. 252), która weszła w życie 3 kwietnia 2026 r., zmieniając ustawę o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (t.j. Dz.U. 2026 poz. 20). Nakłada ona na podmioty kluczowe i ważne — w tym operatorów infrastruktury krytycznej — surowe obowiązki ochrony, obwarowane karami do 10 mln EUR lub 2% obrotu, a przy bezpośrednim zagrożeniu bezpieczeństwa państwa karą ekstraordynaryjną do 100 mln zł.

Paradoks: prawo nakłada obowiązek ochrony, jednocześnie odmawiając narzędzi do jego realizacji.

III.Matryca prawno-technologiczna środków C-UAS

Zestawienie syntetyzuje dostępne środki zwalczania BSP, ich status prawny oraz ryzyka poboczne.

Stan prawny: 9 lipca 2026 r. OIK — operator infrastruktury krytycznej. Skróty rozwinięto w słowniczku.
Typ środka	Opis techniczny	Status prawny (de lege lata)	Ryzyka poboczne
Metody kinetyczneHard-kill	Broń palna, sieci obezwładniające, drony-kamikadze, lasery bojowe.	Zakaz dla OIKLegalne dla służb z art. 156ze ust. 2. Cywilny OIK bez WSO objętych katalogiem — zakaz bezwzględny.	Upadek szczątków na chroniony obiekt. Zniszczenie pamięci flash drona jako materiału dowodowego.
Zagłuszanie RF/GNSSJamming	Szum elektromagnetyczny w pasmach 2,4 i 5,8 GHz oraz GPS, GLONASS, Galileo.	Zakaz dla OIKWyłącznie dla służb. Dla pozostałych zakaz z art. 138 PKE i sankcja z art. 447 PKE.	Collateral damage: Wi-Fi, sieci 4G i 5G, nawigacja lotnicza w promieniu emisji.
Spoofing GNSS	Fałszywy sygnał GPS wymuszający lądowanie drona w strefie obrońcy.	PrzestępstwoDla podmiotów prywatnych: art. 267 § 1 k.k. w zbiegu z art. 447 PKE.	Dezorientacja innych urządzeń GNSS. Realne zagrożenie dla lotnictwa cywilnego.
Cyber-takeover	Exploity firmware, przejęcie protokołu sterowania, wstrzyknięcie komend.	PrzestępstwoArt. 267 § 1, art. 269a i art. 269b k.k. Brak kontratypu dla OIK.	Destabilizacja firmware, niekontrolowany lot, naruszenie danych przechowywanych w BSP.
Detekcja pasywna	Radary, czujniki podczerwieni, kamery, analizatory widma RF, systemy klasyfikacji AI.	LegalneBez ograniczeń dla wszystkich podmiotów — brak emisji. Rozwiązanie zalecane dla OIK.	Niskie. Obowiązki RODO przy gromadzeniu danych umożliwiających identyfikację operatorów.
Drony przechwytująceInterceptor	Autonomiczny BSP wyposażony w siatkę obezwładniającą.	Brak normyBrak dedykowanej podstawy dla OIK. Wymaga zezwolenia ULC i wpisu operacji w KSID.	Ryzyko kolizji z ruchem lotniczym. Konieczność procedury NOTAM i wyznaczenia strefy TSA.

IV.Postulaty de lege ferenda

Obecny stan prawny faworyzuje reagowanie post factum przez służby państwowe. Pracownik ochrony elektrowni jądrowej wciąż nie może legalnie podjąć żadnego aktywnego działania wobec drona prowadzącego rekonesans chronionego obiektu.

Postulat 1

Nowelizacja art. 156ze Prawa lotniczego

Ustawa do zmiany: Prawo lotnicze (Dz.U. 2025 poz. 1431 t.j.), art. 156ze ust. 2

Rozszerzenie katalogu o WSO na cywilnych obiektach infrastruktury krytycznej — bez wymogu podległości MON. Pod warunkiem zezwolenia Komendanta Głównego Policji, certyfikacji systemu C-UAS przez Prezesa UKE i ULC oraz obowiązku raportowania incydentu do właściwego CSIRT i Policji.

Postulat 2

Instytucja K-WSO w ustawie o ochronie osób i mienia

Ustawa do zmiany: ustawa z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. 2025 poz. 532 t.j.)

Nowa kategoria Kwalifikowanych Wewnętrznych Służb Ochrony uprawniona do detekcji pasywnej, certyfikowanego jammingu w trybie soft-kill, cyber-takeover w trybie obronnym oraz przejęcia drona jako materiału dowodowego — z klauzulą wyłączenia bezprawności w prawie karnym i w PKE.

Postulat 3

Włączenie zagrożeń BSP do ustawy o KSC

Ustawa do zmiany: ustawa z 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (t.j. Dz.U. 2026 poz. 20), po nowelizacji wdrażającej NIS2

Włączenie zagrożeń ze strony BSP do katalogu incydentów raportowanych do CSIRT, zobowiązanie podmiotów kluczowych i ważnych do uwzględnienia dronów w planach ciągłości działania oraz stworzenie podstawy prawnej dla certyfikowanych systemów detekcji i soft-kill.

Postulat 4

Dedykowane pasma C-UAS

Akty do zmiany: PKE oraz rozporządzenia MI o Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości

Prezes UKE, w porozumieniu z MON i MSWiA, powinien wyznaczyć dedykowane pasma dla systemów C-UAS — umożliwiając precyzyjny, kierunkowy jamming bez zakłócania pasm publicznych.

Postulat 5

Narodowy Plan C-UAS

Ustawa do zmiany: ustawa z 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. 2023 poz. 122)

Rządowe Centrum Bezpieczeństwa powinno opracować Narodowy Plan C-UAS definiujący hierarchię reagowania (OIK i K-WSO → Policja → Siły Zbrojne RP) oraz koordynację z PAŻP i KSID.

Postulat 6

Regulacja autonomicznych systemów C-UAS i AI

Akt do uchwalenia: ustawa specjalna albo przepisy wykonawcze do AI Act (rozp. UE 2024/1689)

Drony typu fire-and-forget, nawigujące optycznie i bez łącza radiowego, są odporne na jamming RF. Prawo musi zdefiniować legalność autonomicznych systemów C-UAS, określając zasady certyfikacji algorytmów, rejestrację logów decyzji w KSID oraz odpowiedzialność przy błędnym działaniu.

V.Stan prac legislacyjnych

Krok milowy — Dział VIa i art. 156ze (od 27.02.2025) Rozbudowany katalog uprawnionych (SUFO, WSO na terenach MON), pełne wdrożenie KSID i DroneTower, geofencing dla OIK. Cywilne obiekty infrastruktury krytycznej pozostają jednak poza katalogiem aktywnej obrony.

Luka — projekt rozporządzenia MI (marzec 2026) Reguluje loty VLOS własnych dronów OIK do celów patrolowych. Nie dotyka neutralizacji wrogich BSP. Operator może latać, ale wciąż nie może się bronić.

Stagnacja — ustawa o broni i amunicji Brak jakiegokolwiek projektu regulującego dostęp WSO i OIK do systemów C-UAS. Procedowane nowelizacje dotyczą wyłącznie broni osobistej i sportowej.

Sygnał zmian — testy MON (2025/2026) Oficjalne testy techniczne broni mikrofalowej HPM, generatorów impulsu elektromagnetycznego i laserów — wyłącznie na poligonach wojskowych. Sektor cywilny poza procesem.

Dokument kierunkowy — Strategia Cyberbezpieczeństwa RP 2025–2029 Przyjęta uchwałą nr 92 Rady Ministrów z 10 marca 2026 r. (M.P. 2026 poz. 309). Akt programowy, nie ustawa — nie nadaje uprawnień ani nie ustanawia kontratypów. Diagnozuje wzrost cyberzagrożeń i akcentuje czas reakcji, lecz w ogóle nie odnosi się do aktywnej obrony OIK przed BSP.

VI.Harmonogram proponowanych zmian

Postulat	Priorytet	Termin	Akt do zmiany
Nowelizacja art. 156ze — objęcie cywilnych OIK	Pilny	12 miesięcy	Prawo lotnicze, art. 156ze ust. 2
Instytucja K-WSO	Pilny	12 miesięcy	Ustawa o ochronie osób i mienia
Włączenie zagrożeń BSP do KSC	Wysoki	18 miesięcy	Ustawa o KSC (Dz.U. 2026 poz. 20)
Dedykowane pasma C-UAS	Wysoki	18 miesięcy	PKE + rozp. MI o KTPCz
Narodowy Plan C-UAS (RCB)	Średni	24 miesiące	Ustawa o zarządzaniu kryzysowym
Regulacja AI w systemach C-UAS	Długi	36 miesięcy	Ustawa specjalna albo AI Act

VII.Wymiar wojenny — odporność infrastruktury paliwowej

Postulaty rozszerzenia uprawnień obronnych nabierają innej wagi w kategoriach konfliktu zbrojnego lub działań hybrydowych o wysokiej intensywności. Doświadczenia wojny rosyjsko-ukraińskiej dostarczają materiału empirycznego, którego polski ustawodawca nie powinien ignorować.

Czego uczy teatr wojny na wschodzie

Od 2023 r. zaplecze paliwowo-energetyczne Rosji — rafinerie, terminale, składy paliw — stało się celem dalekosiężnych ataków tanimi bezzałogowcami. Skala zjawiska pokazała trzy rzeczy:

Tempo bije reakcję scentralizowaną. Atak rozwija się w minutach; obrona oparta wyłącznie na wezwaniu jednostki z zewnątrz jest spóźniona.
Obiekty są wielkopowierzchniowe i rozproszone. Punktowa obrona „od bramy” nie wystarcza — potrzebna jest warstwa osadzona na samym obiekcie.
Drony autonomiczne omijają proste środki. Maszyny nawigujące optycznie są odporne na klasyczne zagłuszanie; ciężar przechodzi na detekcję i rozwiązania kinetyczne lub laserowe.

Uczciwa kwalifikacja przykładu

Rosyjska infrastruktura nie jest bezbronna dlatego, że „ochroniarz nie ma jammingu”. To obiekty strategiczno-wojskowe, za których osłonę odpowiada obrona powietrzna państwa, a skuteczność ataków wynika ze skali i przewagi atakującego.

Wnioskiem dla Polski jest spostrzeżenie głębsze: w warunkach wojny obrona infrastruktury krytycznej musi być wielowarstwowa, a warstwa osadzona bezpośrednio na obiekcie nie może być prawnie pusta.

Wniosek dla polskiego ustawodawcy

Polska, jako państwo graniczne NATO i Unii Europejskiej, musi planować odporność infrastruktury paliwowej na scenariusz skoordynowanych ataków bezzałogowych. Obecny model — w którym pracownik ochrony cywilnego OIK jest prawnie pozbawiony jakiegokolwiek środka aktywnej obrony — staje się luką o znaczeniu strategicznym.

Instytucję K-WSO należy rozumieć nie jako prywatyzację walki z dronami, lecz jako budowę dolnej, najbliższej obiektowi warstwy systemu obronnego: detekcji i wczesnego ostrzegania, środków soft-kill o ograniczonym zasięgu oraz mechanizmu automatycznego poszerzenia uprawnień w reżimie wojennym, pod nadzorem organu wojskowego.

Konkluzja — odporność, nie prywatyzacja przemocy

Monopol państwa na użycie siły pozostaje zasadą ustrojową. Jednak odporność infrastruktury krytycznej w XXI wieku jest funkcją warstwowości — a najniższa warstwa, osadzona na chronionym obiekcie, w polskim prawie pozostaje pusta. Wypełnienie jej, w sposób kontrolowany i skoordynowany z państwem, to wzmocnienie zdolności obronnej państwa jako całości.

Czas pokoju jest jedynym momentem, w którym można tę warstwę zbudować ustawowo.

VIII.Podsumowanie

Polskie prawo dronowe poczyniło istotny krok naprzód. Art. 156ze Prawa lotniczego przewiduje rozbudowany katalog podmiotów uprawnionych do neutralizacji BSP, a kolejne nowelizacje Działu VIa stworzyły nowoczesne ramy rejestracji i geofencingu. Jednak w sferze aktywnej obrony cywilnej infrastruktury krytycznej wciąż brakuje rozwiązań fundamentalnych.

Paradoks polega na tym, że prawo unijne i krajowe — NIS2 oraz ustawa o KSC — nakłada na operatorów infrastruktury krytycznej obowiązek ochrony pod rygorem kar sięgających 100 mln zł, jednocześnie odmawiając im narzędzi do jego realizacji. Pracownik ochrony elektrowni jądrowej, rafinerii czy gazoportu jest de lege lata bezbronnym obserwatorem.

Konkluzja prawnicza

De lege lata: art. 156ze pr. lot. stworzył rozszerzone ramy obrony przed BSP, lecz wyłączył z nich cywilnych operatorów infrastruktury krytycznej.

De lege ferenda: konieczne jest stworzenie systemu K-WSO, wyznaczenie dedykowanych pasm C-UAS, włączenie dronów do reżimu KSC oraz regulacja autonomicznych systemów opartych na AI. Bez tych zmian polska infrastruktura krytyczna pozostaje bezbronnym celem.

IX.Słowniczek pojęć

BSP / UAV: Bezzałogowy statek powietrzny — statek powietrzny wykonujący lot bez pilota na pokładzie (definicja z Działu VIa pr. lot.).
C-UAS: Counter-Unmanned Aircraft System — system wykrywania, śledzenia, identyfikacji i neutralizacji BSP.
OIK: Operator infrastruktury krytycznej — podmiot zarządzający systemami kluczowymi dla bezpieczeństwa państwa.
WSO: Wewnętrzne służby ochrony — uzbrojone formacje powoływane przez OIK na podstawie ustawy o ochronie osób i mienia.
SUFO: Specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne — koncesjonowane przez MSWiA; objęte katalogiem art. 156ze pr. lot.
K-WSO: Kwalifikowane WSO — postulowana kategoria de lege ferenda uprawniona do aktywnej obrony C-UAS na cywilnych OIK.
KSID: Krajowy System Informacji Dronowej — system ULC i PAŻP do rejestracji operatorów, stref oraz autoryzacji lotów BSP.
Jamming: Zagłuszanie radiowe — emisja szumu elektromagnetycznego na częstotliwościach sterowania lub GNSS. Wymaga pozwolenia (art. 138 PKE).
Spoofing: Fałszowanie sygnału GNSS — generowanie fałszywego sygnału GPS lub GLONASS. Dla podmiotów prywatnych: art. 267 § 1 k.k.
Cyber-takeover: Przejęcie protokołu sterowania przez wstrzyknięcie exploitów do firmware. Dla prywatnych: art. 267, 269a i 269b k.k.
Geofencing: Wirtualne ogrodzenie w KSID — blokuje wyłącznie drony z niezmodyfikowanym firmware’em.
Hard-kill: Metody kinetyczne — fizyczne zniszczenie lub obezwładnienie BSP.
Soft-kill: Metody niekinetyczne — zakłócenia elektroniczne i cybernetyczne bez fizycznego zniszczenia.
De lege lata: Z punktu widzenia prawa obowiązującego.
De lege ferenda: Z punktu widzenia prawa, które należy uchwalić.

X.Wykaz źródeł

Stan prawny zweryfikowano na dzień 9 lipca 2026 r.

A. Akty prawa krajowego

Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. — Prawo lotnicze (Dz.U. 2025 poz. 1431 t.j.), Dział VIa oraz art. 156ze.
Ustawa z dnia 24 stycznia 2025 r. o zmianie ustawy — Prawo lotnicze (Dz.U. 2025 poz. 179), obow. od 27 lutego 2025 r.
Ustawa z dnia 12 lipca 2024 r. — Prawo komunikacji elektronicznej (Dz.U. 2024 poz. 1221), obow. od 10 listopada 2024 r.; art. 138 i 447.
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. — Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. 2024 poz. 34 t.j.) — uchylona 10 listopada 2024 r.
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. — Kodeks karny (Dz.U. 2025 poz. 383 t.j.), art. 267, 269a, 269b.
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (t.j. Dz.U. 2026 poz. 20), zmieniona ustawą z dnia 23 stycznia 2026 r. (Dz.U. 2026 poz. 252), obow. od 3 kwietnia 2026 r.
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. 2025 poz. 532 t.j.) — SUFO i WSO.
Ustawa z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz.U. 2024 poz. 383 t.j.).
Ustawa z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. 2023 poz. 122), art. 5b.
Uchwała nr 92 Rady Ministrów z dnia 10 marca 2026 r. (M.P. 2026 poz. 309) — Strategia Cyberbezpieczeństwa RP na lata 2025–2029.

B. Akty prawa Unii Europejskiej

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/945 z dnia 12 marca 2019 r.
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/947 z dnia 24 maja 2019 r.
Dyrektywa (UE) 2022/2555 (NIS2) z dnia 14 grudnia 2022 r.
Rozporządzenie (UE) 2024/1689 (AI Act) z dnia 13 czerwca 2024 r.
Rozporządzenie (UE) 2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r. (rozporządzenie bazowe EASA).

C. Materiały urzędowe i instytucjonalne

ULC oraz PAŻP — Krajowy System Informacji Dronowej i aplikacja DroneTower.
UKE — pozwolenia radiowe i urządzenia niewymagające pozwolenia (art. 145 PKE).
Komunikaty MON dotyczące testów technicznych C-UAS (HPM, EMP, lasery).

Drony, C-UAS i compliance — nowy obszar prawa

Doradzam podmiotom kluczowym i ważnym w zakresie NIS2 i ustawy o KSC, operatorom infrastruktury krytycznej oraz przedsiębiorcom wdrażającym systemy detekcji BSP. Łączę praktykę adwokacką z kompetencjami z zakresu cyberbezpieczeństwa.

Prawo nowych technologii → Zadzwoń: +48 574 739 111

adw. Łukasz Jaworski — adwokat, Izba Adwokacka w Katowicach (KAT/ADW/1911). Prowadzi Kancelarię Adwokacką w Bytomiu przy ul. Gliwickiej 23/3. Specjalizuje się w prawie nowych technologii, cyberbezpieczeństwie oraz compliance NIS2, DORA i AI Act.

Artykuł ma charakter naukowo-publicystyczny i nie stanowi porady prawnej. Stan prawny: 9 lipca 2026 r. Poglądy wyrażone w części de lege ferenda stanowią stanowisko autora.